Çevirmen : Nur
Cassis banyoya girdiğinde, yırtık kıyafetlerinden geriye kalanları ve hala yerde duran tepsiyi topladım. Tüm tabakların boş olduğunu görmek beni memnun etmişti ve görünüşe göre ağrı kesicileri de almıştı. Ayrıca ona verdiğim her şeye güvenip güvenemeyeceğini tartışma alışkanlığından vazgeçtiği için de rahatlamıştım. Sanıyorum ki her şeyi kendi bildiği gibi yapmaya karar vermişti. Mevcut fiziksel durumunda, muhtemelen düşünmeden hareket edemeyeceğini fark etmişti. Her iki durumda da bu onun adına akıllıca bir karardı. O anki durumu göz önüne alındığında, çıkışı bulup kaçmayı başarsa bile, canavarlar muhtemelen sınıra ulaşamadan onu yakalayacaktı.
Düşüncelerim su sesiyle aniden durdu. Zincir yüzünden banyo kapısı aralık kalmak zorundaydı. Ses gürül gürül bana doğru gelirken, içimde tuhaf bir his kabardı. Kendime bunu unutmamı söyledim ve kelebeklerimden birini çağırdım. Ruhumu yüklediğim koyu kırmızı bir kelebek, odadaki duvarlardan birinin içinde kaybolmadan önce kanatlarını çırpmaya başladı.
Cassis’e bir şey olması durumunda bana haber verme görevini ona vermiştim. Kelebek nöbetçimi doğrudan onun bedenine yerleştirmeyi düşünmüştüm ama bir şekilde bunu fark etmesinden korkuyordum. Duvar bir sonraki en iyi seçeneğimdi. Ama o anda aslında batı sınırından beklediğim haberler konusunda daha endişeliydim. Pedelyalıların Cassis’i aramak için birilerini göndereceklerini sanmıştım ama belli ki yanılmışım.
Batıya fazladan bir kelebek göndermeyi düşündüğüm sırada Cassis banyodan çıktı. Temiz ve düzgün giyimli Cassis, az önce gördüğüm iskelet halinden kesinlikle daha normal görünüyordu. Yatağının ayak ucunda oturduğumu fark edince biraz geri çekildiğini fark ettim ama oturabileceğim başka bir yer olmadığı için başka seçeneğim yoktu.
“Gel otur.”
Yanımdaki bandajları ve merhemi görünce onu çağırma nedenimi hemen anladı.
“Kendim yapabilirim.”
“Öyle mi? Peki ya sırtın?”
Cevap vermek yerine bir süre kaşlarını çattı. Ben ise neden tereddüt ettiğini anlayamamış gibi başımı biraz eğerek oturmaya devam ettim.
“Merak etme. Bu tür şeyleri küçüklüğümden beri yapıyorum. Artık bu işte gerçekten iyiyim.”
Doğrusu doktoru tekrar çağırabilirdim ama bu onun gözüne girmek için bir fırsattı. Her küçük iyiliğin daha sonra geri çeviremeyeceği bir yardıma dönüşeceğine güveniyordum. Biraz hilekârca olduğunun farkındayım ama ne yapabilirdim ki?
“Yani çocukluğundan beri bol bol pratik yaptın?”
Cassis’in sorusu nihayet kısa süren sessizliğini bozdu ama aynı zamanda bana biz Agrece’ların nasıl yetiştirildiği hakkında hiçbir şey bilmediğini de söyledi.
“Mhm. Kardeşim yaralandığında her gün onu tedavi ederdim.”
Abartı bir yana, bu kısmen doğru sayılırdı. Achille her zaman çok sakardı ve eğitim sırasında sık sık kendini incitirdi. Her seferinde bir doktor çağırmak zor olduğu için annem ve ben bazen ona kendimiz bakardık. Aslında böyle önemli bir şeyi yapmak için çok küçüktüm. Annemin çoktan iyileştirdiği bir yaranın üzerine bandaj yapıştırmak, kardeşimi “tedavi etmeye” en fazla yaklaştığım andı. Yaptığım küçük abartı sadece Cassis’in ona yardım edebileceğimden emin olmasını sağlamak içindi. Bu çok mu yanlıştı? Çocukluğumdan beri daha ağır yaralanmaları tedavi etme konusunda çok daha iyi olmuştum. Bunun nedeni, benden istenen tüm fiziksel eğitimle birlikte, sık sık kendi yaralarımı tedavi etmiş olmamdı.
Ben derin düşüncelere dalmışken Cassis bana baktı. Mum ışığından uzaklaşıp gölgelerin içine baktığı için yüzünde nasıl bir ifade olduğunu görmem mümkün değildi. Tek kelime etmeden öylece duruyordu, ki bunun beni oldukça tedirgin ettiğini söylememe gerek yok. Tam onu tekrar çağırmak üzereydim ki nihayet yatağa doğru yürümeye başladı. Bana son kez baktıktan sonra gömleğinin düğmelerini açmaya başladı. Gömlek önce omuzlarından, sonra da kalçalarından aşağı kaydı.
“Geri kalan her şeyi kendim halledebilirim,” dedi.
Başka bir deyişle, ona sadece ve sadece sırtı için yardım etmem gerekiyordu. Cassis sırtı bana dönük bir şekilde otururken onu inceledim. Acaba hayal mi görüyordum, yoksa benim yanımda daha önce olduğundan daha mı az temkinliydi?
Dikkatimi yeniden yaralarla delik deşik olmuş sırtına verdim. Görünüşe göre kesiklerini suyla ıslattıktan sonra tekrar kanamaya başlamışlardı, bu yüzden herhangi bir bulaşma olasılığını önlemek için yaralarını tekrar dezenfekte etmem gerekiyordu. Yeni bir havlu alarak tedaviye başlamadan önce tüm fazla kanı sildim. Elim tenine dokununca titrediğini hissettim. Ne güzel bir kas yapısı. Üzerinde bir gram bile yağ yoktu, bu da sadece durmaksızın antrenman yaptığı anlamına gelebilirdi.
Bu mükemmel vücudu Charlotte’a bırakmış olsaydım, neler olabileceğini düşünmek bile istemiyordum. Oyuncaklarındaki kas dokusunu katman katman sıyırmayı ne kadar sevdiğini düşündükçe dişlerimi sıkıyordum. Bu kadar yakından, dik otururken çok güzel bir kemik yapısına sahip olduğunu da görebiliyordum. Omurgası ve kürek kemiğinin oluşturduğu mükemmel “T” özellikle gıpta edilecek cinstendi.
Birçok üvey kardeşim arasında, kemik ve iç organ toplamayı korkunç bir hobi haline getirmiş olanlar vardı. Cassis’e böyle bir bakış atmanın onları çılgına çevireceğini biliyordum, muhtemelen salyaları akmaya başlardı. Ama bu güzel insanın aynı zamanda bu kadar güzel kemiklere sahip olması nasıl mümkün olabilirdi?
Sonra birden onun için üzülmeye başladım. Ne de olsa o da Agrece canavarlarının esiri olarak o odadaydı. Hatırladığım kadarıyla romandaki Cassis çok daha korkunç acılar çekmişti. Romandaki Cassis’in kısıtlanmış hayatının ne kadar üzücü bir şekilde sona erdiğini düşünürken başımı sallamaktan kendimi alamadım. Yine de elimdeki işe odaklanmam gerekiyordu.
Elim sırtında öfkeyle çalışırken, Cassis’in o süre boyunca hiç konuşmadığı aklıma geldi. Bunu fark ettiğimde, sessizlik tüm odaya nüfuz etmiş gibiydi. Yukarıya doğru baktım ama sırtı bana dönük olduğu için yüzünü görmem mümkün değildi.
“Acıtıyor mu?”
Aslında çok kısık sesle sormuştum ama sesim sessiz odanın duvarlarında yankılanıyordu.
“Acırsa bana haber ver, tamam mı? Daha nazik olmaya çalışacağım.”
Ben saçma sapan konuşurken o taştan bir heykel gibi kalmıştı. Yine de merhemi elimden geldiğince şefkatle yaralarına sürdüm.
“Daha iyi oldu mu?” diye sordum.
Cassis hiçbir uyarıda bulunmadan vücudunun üst kısmını bana doğru çevirdi. Sonra el bileğimi sıkıca kavradı.
“Yeter. Artık durabilirsin.”
Sesi oldukça sertti. Ben karşılık veremeden çoktan ayağa kalkmış ve gömleğini tekrar giymişti. Neden aniden böyle davrandığını anlayamıyordum. Hımm… Belki de karşı cins söz konusu olduğunda, o kadar etkili bir şekilde soğukkanlı davranamıyordu. Belki de onun için durum böyleydi ama bunu hiç fark etmemiş gibi devam ettim ve sadece tatlı tatlı konuştum.
“Biliyor musun, sana bu konuda yardımcı olmaktan mutlu— “
“Gerek yok,” diye sertçe cevap verdi.
Lafımı yarıda kesmişti. Cassis bana ters ters bakmaya devam etti. Yüz ifadesi her zamanki gibi soğuktu. Artık istediği gibi aksi davranmasına izin vermeye karar verdim. Ama daha önce bana karşı gardını indirmemiş miydi? Neden o zaman o şekil davranmamıştı?
Odadan çıktıktan sonra kendi kendime bunun nedenini düşünmeye başladım. İlk başta yaralarını tedavi etmeme izin vermemekte o kadar kararlıydı ki fikrini değiştiren şey tam olarak neydi? Cevabın ne olabileceğini tahmin etmeye çalışarak odama geri döndüm.
Devam Edecek
