Çevirmen: OneLeN
“Oyuncağı şimdi mi ziyaret edeceksiniz, Leydi Roxana?
“Hayır, önce zehirli kelebek üretim çiftliğine uğrayacağım.”
O günden bu yana üç gün geçmişti ve günlük rutinim oldukça öngörülebilir hale gelmişti. Yemeklerini teslim etmek için Cassis’i günde üç kez ziyaret ediyordum ki bu aynı zamanda zamanın nasıl geçtiğini ölçmesini de sağlıyordu. Ve yaralarıyla ilgilenemeyecek kadar meşgul olduğum her an bir doktorun onu gördüğünden emin oluyordum.
Cassis’i ziyaret etmenin yanı sıra tamamlamam gereken birçok görevim daha vardı. Bunlardan biri de zehirli kelebeklere bakmaktı. Kuluçkahane nemli ve sıcaktı, içerideki hava yumuşak ama yoğun bir şekilde akıyordu.
Alan başlangıçta zehirli bitki yetiştirmek için bir seraydı ancak bir tane zehirli kelebek yumurtası elde edildikten sonra burası bir kuluçkahaneye dönüştürüldü. Yine de zehirli bitkilerle kaplıydı ve sıradan bir insan bu odada bayılmadan on saniyeden fazla kalamazdı. Ancak zehir toleransım nedeniyle, zehirli havanın üzerimde çok az veya hiç etkisi olmadı.
Seranın derinliklerine doğru yürüdüm ve bir süre sonra dikenli bir sarmaşığa sarılı siyah bir yumurta görüş alanımda belirdi. Zehirli kelebeğin yumurtası artık neredeyse iki yumruk büyüklüğündeydi.
Önünde durdum, kıyafetlerimden bir hançer çıkardım. Kollarımı sıvadım ve bıçağın ucuyla derimi kestim. Yumurtanın üzerine kan damlıyordu ve yumurta kısa sürede koyu kırmızıya döndü.
“İyi beslenin. Ve eğer halihazırda besleniyorsanız, daha hızlı büyüyün.”
İlk başta üç yumurtam vardı ama zehirli kelebeklerin yavru çıkarma oranı yalnızca yüzde otuz civarında olduğundan, elimde yalnızca bir yumurta kaldı.
Zehirli kelebekler canavarca yaratıklardı bulunmaları son derece zordu ki evcilleştirilmelerinden bahsetmiyorum bile. Bu yüzden efendileri olarak damgalanmam için yumurtadan çıkmadan önce kanımı düzenli olarak tüketmeleri gerekiyordu.
Kelebeklerin tükettiği bir diğer besin maddesi de adından da anlaşılacağı gibi zehirdir. Bu nedenle bu zehir dolu yer, üremeleri için gayet elverişli bir yerdir. Aynısı çocukluğumdan beri zehirle aşılanmış olan kanım için de geçerliydi.
Aslında kelebek yumurtası erkek başrollerden biri olan “Beyaz Canavar” tarafından keşfedilmiş olmalıydı. Canavarlarla başa çıkma yeteneğine sahipti ve zehirli kelebekleri bulup yetiştirmeyi başardı. Neyse ki romandaki bu sahneyi hatırladım ve Emily’e yumurtaları bana getirebilmesi için tam yerini söyledim.
Canavarları yetiştirmek ve evcilleştirmek nadir bir yetenekti. Açıkçası, bunda çok da iyi değildim ama kelebeklerin efendisi olarak damgalanacak kadar iyiydim. Onları yumurtadan çıkarmayı başarırsam, daha fazla koruma aracım olurdu; başarısız olursam, kaybedecek hiçbir şeyim olmazdı.
Kanımı tükettikten sonra, yumurta artık ince bir tabaka ile kaplanmış gibi görünüyordu. Elimi uzatıp yüzeyini okşadım ve sanki canlıymış gibi, bir sıcaklık hemen parmak uçlarıma nüfuz etti ve onunla temas etti.
Nedense yumurtadan çıkacakları günün çok da uzak olmadığı hissine kapıldım.
* * *
Kuluçkahaneden ayrıldıktan sonra Cassis’i ziyarete gittim.
“İşte öğle yemeğin.” Bugün ona tavuk yahnisi, tam tahıllı ekmek ve meyve verildi. Ona çatal ve bıçak kullanmayı gerektiren yiyecekler vermekten hâlâ kaçınıyordum, bu yüzden menü biraz sınırlıydı.
“Buraya sürekli gelmek senin için sorun olmalı.” Cassis hâlâ mesafeliydi ama daha önce olduğundan daha az rahatsız görünüyordu. Düşündüğümden daha nazik ve işbirlikçiydi.
Yakında ona çatal bıçakla yenilen yemekler getirebileceğimden eminim.
Her zamanki gibi hiçbir şey söylemeden devam etti.
Tepsiyi yatağa koyup geri çekildikten sonra boğazımda bir şeyin yükseldiğini hissettim. Ah. Midem bulanıyor ve kusmak istiyorum.
Aniden, ağzımı kapattığım avucumun içi koyu kırmızı kanla lekelendi. Sanırım dün Emily’nin bana getirdiği zehre kötü tepki veriyorum. Dudaklarımı kollarımla sakince sildim.
Sonra önümde bir ses duydum. Başımı kaldırdığımda Cassis’in bana baktığını gördüm. Yüzü sertleşmiş ve şaşırmıştı. Genişlemiş gözleri bana biraz yabancıydı. Tepsiyi yataktan alıp yanına koydu.
“Sen…” Konuştu ve ne söyleyeceğinden emin değilmiş gibi durakladı. “…O kan…”
“Ah, kusura bakma.” diye özür diledim. Cassis bunu garip olmalı. “Sana yemek getirdim ve şimdi kan görüntüsüyle iştahını kaçırıyorum.” Umarım kirli olduğunu düşünmez.
Cassis’in yüz ifadesi tepkimle değişti. Bana yarı şüpheli, yarı şaşkın bir şekilde baktı. “Hayır… Az önce kan kusmadın mı?”
“Evet. Ama… bunun için endişelenmene gerek yok. Önemli bir şey değil.” dedim, kollarımı dudaklarıma örterek. Burada ayna yoktu, bu yüzden ağzımdaki ve çenemdeki kanı tamamen silemedim.
Ama kollarım çoktan kanla lekelenmişti ve Cassis’in gözleri sanki elbisemdeki kırmızı lekelerine çivilenmiş gibiydi.
“Kan kusmak büyük bir sorun olarak görülmüyor mu?” Cassis’in yüzü eskisinden daha sert görünüyordu. “Böyle bir şey…”
Nasıl cevap vereceğimi biraz düşündüm, sonunda “Sorun değil. Geçmişte çok oldu.” dedim. Neden kan kustuğumu açıklamam gereksin ki? Aksine, bu Agriche’nin erken yaştan itibaren zehir tüketerek ona karşı tolerans geliştirme yoluydu.
Belki böyle bir sahneyi burada göstermek iyi bir fikir değildi ama Agriche’in gözünde bu pek de büyük bir mesele değildi.
“Yani geçen sefer…” Cassis dalıp gitti.
Ha? Geçen sefer? Cassis’in önünde başka ne zaman kan kustum? Bunun olduğunu hatırlamıyorum ama Cassis ayrıntı vermedi.
Ama bundan daha da tuhafı… “Benim için endişeleniyor musun?” Cassis’e baktım ve sanki ona hakaret etmişim gibi irkildi.
“Neden endişeleneyim ki?” Yüzünde soğuk bir ifade vardı. “Birinin önünüzde kan kusmasına şaşırmak doğal değil mi?”
Bunu inkâr etmiş olabilir ancak bana bu zayıflığını daha derinlemesine araştırma fırsatı da verdi. “Ah, anlıyorum… Benim için tanıdık bir görüntü, bu yüzden başka birinin şaşıracağını hiç düşünmemiştim.”
Ona baktığımda, güçlünün önünde güçlü bir görünüm, zayıfın önünde ise kırılgan bir hava sergileyen bir insan olduğunu fark ettim. Eğer öyleyse, onun önünde daha fazla kırılganlık göstermem sorun olmazdı. Hayır, daha iyi olurdu.
“Ama benden nefret edeceğini düşünmüştüm… Benim için bu şekilde endişelenmen çok şefkatli bir davranış. Teşekkür ederim.” Hafifçe gülümsedim, kasıtlı olarak soğuk ama acı bir ton kullandım.
Cassis konuşamaz hale gelmişti ve ben de konuyu burada kapatmanın en iyisi olacağını düşündüm.
“O zaman ben gideyim.” Huzur içinde yemek yemesi onun için daha iyi olurdu. “Seni şaşırttığım için üzgünüm,” dedim Cassis’e tekrar dönerek.
Cassis ağzını sertçe kapattı ve ben kapıya doğru yürürken bakışlarının hâlâ üzerimde olduğunu hissedebiliyordum.
Bölüm Sonu
